Mededogen. Compassion.

Ned/English below

Wat is compassie en waar vindt je het? Hoe herken je het?

Als mensen oordelen over situaties of over mensen, trek ik vaak mijn wenkbrauwen op. Maak je geen zorgen, dat doe ik ook, tenminste, ik weet dat ik het doe. Het is heel gemakkelijk om een oordeel te hebben over iets of iemand, en voor de ene of de andere kant te spreken. Het is een heel natuurlijk iets om te doen in een wereld van dualisme. Onze ego's proberen onszelf te vergelijken met anderen. Mensen vinden zichzelf graag beter dan anderen en dus anders. Oordelen is dus een manier om je zelfbeeld te verbeteren en daardoor je ego te zegenen.

Wanneer men gaat mediteren of daarvoor cursussen gaat volgen, horen ze vaak over mededogen. Hoe gaat het ego om met mededogen? Mensen die spiritueel bezig zijn in hun zoektocht naar hogere doelen of voor zichzelf, willen hun mededogen voor de andere mensen vergroten. Waarom?

Historisch gezien, als het gaat om zelfontwikkeling, is een van de belangrijkste thema's altijd een cheerleader-achtige mentaliteit geweest van het opkrikken van het eigen zelfbeeld. Wanneer het leven moeilijk wordt of we voor een uitdaging staan, wordt ons verteld dat we onszelf moeten oppeppen. "Ik ben goed genoeg, ik ben slim genoeg, en verdorie, mensen vinden me leuk."

Ja, er is een functie voor eigenwaarde, en het is een noodzakelijk aspect van de menselijke psyche. Het probleem dat veel deskundigen zich realiseren over de nadruk op eigenwaarde is tweeledig:

1. Eigenwaarde is gebaseerd op een oordeel, namelijk het oordeel over de eigen waarde.

2. Eigenwaarde is meestal gebaseerd op de mening van anderen over jou.

Eigenwaarde is sterk gebaseerd op validatie. Vanwege deze fundamentele gebreken aan het begrip eigenwaarde, vindt er een verschuiving plaats in de moderne persoonlijke ontwikkeling. Deze verschuiving houdt in dat men afstapt van eigenwaarde en ego, en zich richt op zelfcompassie. Het huidige paradigma suggereert dat zelfliefde of zelfcompassie synoniem is met narcisme en egoïsme. Maar wat wetenschappers ontdekken is dat zelfcompassie eigenlijk beter is voor mensen als het collectief zou gebeuren. Als mensen het vermogen tot zelfcompassie hebben, zijn ze niet alleen beter toegerust om de uitdagingen van het leven aan te kunnen, ze worden van nature ook empathischer.

Deze manier van leven of inzichten hebben ze niet meegekregen van hun ouders of van hun schoolopleiding. Alles draait om prestaties en waarom, in godsnaam, niet beter zijn dan de anderen. Uitblinken in alles, zoals in school, banen, verdiensten, huizen, auto's en andere materiële zaken. Dat is waar de ouders in hun leven voor moesten vechten. Natuurlijk willen ze dat hun kinderen een beter leven hebben, maar is dat het echte doel van het leven? De materiële wereld? Ik ben het ermee eens dat we stand moeten houden in deze materiële wereld, maar wat is de betekenis van dit alles als de spirituele betekenissen verloren gaan.

Zelfcompassie gaat niet over het opbouwen van jezelf en het overwinnen van je mislukkingen, het gaat over het accepteren van jezelf zoals je bent. Het gaat erom je fouten te accepteren en ze te begrijpen. Voor sommige mensen klinkt dit als excuses maken voor mislukkingen. Dat is het niet. Zelfzorg gaat over acceptatie, niet over afleiding. In plaats van tegen jezelf te zeggen: "Ik ben sterk, ik kan alles, ik ben kogelvrij," wees in plaats daarvan realistisch: "Ik heb sterke en zwakke punten. Mijn zwakke punten zijn... Mijn sterke punten zijn..."

Kristin Neff, van de Universiteit van Texas, schrijft in haar artikel Self-Compassion: An Alternative Conceptualization of a Healthy Attitude Toward Oneself:

"Zelfcompassie houdt dus in dat je geraakt wordt door en openstaat voor je eigen lijden, dat je het niet vermijdt of je ervan losmaakt, dat je het verlangen opwekt om je lijden te verlichten en jezelf met vriendelijkheid te genezen. Zelfcompassie houdt ook in dat je zonder oordeel begrip toont voor je pijn, tekortkomingen en mislukkingen, zodat je ervaring wordt gezien als onderdeel van de grotere menselijke ervaring."

Zelfcompassie is een mindset. Er is niet één specifiek ding dat je kunt doen, maar eerst en vooral: wees eerlijk tegen jezelf.

We hebben allemaal die vriend die ons precies vertelt hoe het zit, ondanks de impact die dat kan hebben op ons kwetsbare ego. In feite is dit vaak iets wat we zoeken in een vriend. Dit is geen proces van zelfontwaarding, maar van zelfevaluatie. Je moet eerlijk zijn tegenover jezelf en hoe je je voelt, lang voordat je ooit kunt vaststellen waar die zwakke punten die we allemaal hebben, werkelijk zitten. Dat is belangrijk, want zolang je niet weet wat die zwakke punten zijn, kun je ze nooit aanpakken. Naarmate je je meer bewust wordt van jezelf, je gevoelens, je strijd en je sterke punten - gebeurt er iets verbazingwekkends: je wordt je meer bewust van diezelfde sterke punten, zwakke punten en strijd bij anderen.

Als je door de wereld huppelt en denkt dat je kogelvrij bent, krijg je de mentaliteit dat andere mensen zwakker zijn omdat ze niet zijn zoals jij. Er is niet zoiets als kogelvrij in het leven. Door dat te beseffen relativeer je het speelveld hoe je de mensen om je heen ziet. Het wordt dan een kwestie van perceptie. Onthoud uiteindelijk: er is kracht, zelfs in je zwakte.

Het belangrijkste is dat je, door je gevoelens aan te spreken in plaats van je ervan los te maken, leert waar je in elke situatie het beste past. Dit is een combinatie van de twee bovengenoemde punten. Voorbeeld: in een zakelijke omgeving, als je weet dat gezaghebbend zijn je ongemakkelijk maakt, zul je een betere teamleider zijn dan manager. Dit noem ik de "good cop, bad cop" benadering. Ik ben de wortel, hij is de stok. Ik maak me niet wijs dat ik "te aardig" ben, ik breng mezelf in een situatie waarin die vermeende zwakte mijn kracht wordt.

Mededogen is niet iets dat je bepaald bij onze opvoeding meekrijgt. We hebben het allemaal, maar door conditionering van vele parameters als ouders, school, vrienden, werk en andere sociale zaken, zijn we het ergens kwijtgeraakt en zijn we ervan losgekoppeld. En soms is het heel gemakkelijk terug te vinden. Hoe kunnen we het voelen? Waar zit het in ons lichaam? Zit het in onze geest? Het zit zeker niet in je hoofd, dat is de afdeling van je ego. Dus blijf daar weg als je je mededogen voor anderen wilt ontdekken. Natuurlijk, het komt uit het hart. Maar hoe voelt het? Kunnen we het vinden? Natuurlijk kunnen we dat.

Een verhaaltje:

Er was eens een man in een klein dorpje achter een berg. Hij verloor zijn vrouw vroeg in zijn leven en alles wat hij nog had was zijn enige zoon. De jongen groeide op en trouwde met een vrouw waar hij van hield. Na het huwelijk ging het jonge gezin samen met de vader in het familiehuis wonen. Al snel kregen ze zelf een zoon en kort daarna nog een. Ze leefden gelukkig en in vrede, maar het huis begon te klein te worden voor het gezin. De oude man werd ziek. Hij kon geen hout meer brengen voor het vuur of de vruchten van het boerenland verkopen op de markten. Het echtpaar had veel kosten om hem te onderhouden. Hij was altijd in de buurt, deed niets, en de jonge vrouw begon hem langzaam te haten. Na een paar maanden kon de jonge vrouw het niet meer verdragen om bij de oude man te wonen, voor hem schoon te maken en hem te voeden. Ze zei tegen haar man: "Of hij gaat, of ik ga en neem mijn jongens mee!"

Het hart van de zoon werd zwaar door de last van de keuze. Hij lag onrustig in bed, lang nadat zijn vrouw rustig en diep had geslapen. Dagen gingen voorbij en hij kon noch zijn vader, noch zijn vrouw in de ogen kijken.

Op een ochtend zei hij tegen zijn oudere zoon en vader: "Laten we samen wat hout gaan verzamelen aan de andere kant van het bos. Ik kan niet alleen gaan. Het hout aan deze kant is nat en brandt niet. Neem je wandelstok mee, vader, anders kom je niet zo ver." De oude man en de jongen bereidden zich voor en gedrieën vertrokken ze over het pad naar het bos. Bij de deur kuste de man zijn vrouw en beloofde dat zijn vader niet met hen terug zou komen. Ze bereikten het einde van het bos en gingen op een rustige plek zitten om wat te eten. De oude vader was zo uitgeput dat hij binnen enkele seconden in slaap viel.

"Sta op, mijn zoon, we gaan nu terug."

"Ja, vader, ik zal grootvader wakker maken."

"Maak hem niet wakker, laat hem slapen. We kunnen dichter bij huis hout halen, we hoeven het niet van hieruit te dragen."

"Maar zal hij de weg naar huis vinden? Hij zal zich afvragen waar we heen zijn gegaan..."

"Je grootvader is nu een oude man, hij hoeft niet met ons mee terug te gaan. We kunnen hem hier laten, hij is niet meer nodig," antwoordde de jongeman met een zwaar hart en het beeld van zijn mooie vrouw in zijn gedachten. Vader en zoon waren de oude man nog niet eens uit het oog verloren toen de jongen plotseling terugliep. Voordat de vader iets kon zeggen, kwam de jongen terug met de wandelstok van zijn grootvader.

"Die hebben we niet meer nodig, zoon. Laat het bij de oude man."

"Nee, nu hebben we hem niet nodig, vader, maar als je oud wordt en we je niet meer nodig hebben, wil ik je niet helemaal hierheen hoeven dragen. Ik zal je deze wandelstok geven, zodat je zelf tot aan deze kant van het bos kunt lopen."

Een traan viel uit het oog van de man. Toen nog een. Hij nam de wandelstok uit de handen van zijn zoon en liep terug naar zijn vader om hem wakker te maken. Ze liepen langzaam terug naar huis en toen de man aan zijn vrouw vertelde wat er gebeurd was, waren ze het er allebei over eens dat de oude man bij hen moest blijven. Vanaf deze dag werd de oude man geëerd, bemind en gekoesterd totdat zijn tijd kwam om deze wereld te verlaten.

Mededogen is niet alleen iemand zien lijden en hem helpen of medelijden met hem hebben. Het gaat erom dat je weet dat elk schepsel, elke persoon, alles van jou is. In feite, als je mededogen hebt, kun je gemakkelijk zien dat het al met jou gebeurt. Er is niets dat niet jij is. Ieder mens is jou. Misschien niet nu, maar in een andere tijd, op een andere plaats. Dat ben jij weer. Compassie betekent leren van jezelf te houden, wat er ook gebeurt. En we leren het beste door te doen, nietwaar? Als we regelmatig mededogen tonen aan anderen, leren we een beetje meer van onszelf en de wereld te houden. Ik kan me geen betere manier voorstellen om de wereld te veranderen dan door mededogen te tonen aan jezelf in elke vorm waarin je in de wereld bent. De verdrietige jij, de egoïstische jij, de arme jij, de boze jij, de gelukkige jij, de mooie jij, de trotse jij, de luie jij, de goede en de slechte, de gevende, liefhebbende en aandacht vragende jij. Zoals de vader voor altijd veranderde hoe zijn zoon tegen ouderen en bejaarden aankijkt, zo veranderen jij en ik de wereld een beetje elke keer dat we beslissen hoe we ons gedragen.

Is mededogen iets wat je anderen wilt leren? Zeker doen…

Elke keer dat je besluit om medelevend te zijn, verander je de wereld een beetje. En je verandert jezelf in een beter mens, dus ook de wereld.

"Kleine druppels water maken de machtige oceaan."

English Version

What is compassion and where do you find it? How do you recognize it?

When people judge situations or people, I often raise my eyebrows. Don't worry, I do, at least, I know I do. It is very easy to have a judgment about something or someone and speak for one side or the other. It is a very natural thing to do in a world of dualism. Our egos try to compare ourselves to others. People like to think of themselves as better than others and therefore different. So judging is a way of improving your self-image and therefore blessing your ego.

When people start meditating or take courses to do so, they often hear about compassion. How does the ego deal with compassion? People who are spiritual in their search for higher goals or for themselves want to increase their compassion for other people. Why?

Historically, when it comes to self-development, one of the major themes has always been a cheerleader-like mentality of boosting one's own self-esteem. When life gets tough or we face a challenge, we are told to boost ourselves. "I'm good enough, I'm smart enough, and by golly, people like me."

Yes, there is a function for self-esteem, and it is a necessary aspect of the human psyche. The problem many experts realize about the emphasis on self-esteem is twofold:

1. Self-esteem is based on a judgment, namely the judgment of self-worth.

2. Self-esteem is usually based on others' opinions of you.

Self-esteem is strongly based on validation. Because of these fundamental flaws in the concept of self-worth, a shift is taking place in modern personal development. This shift involves moving away from self-esteem and ego, and toward self-compassion. The current paradigm suggests that self-love or self-compassion is synonymous with narcissism and egoism. But what scholars are discovering is that self-compassion is actually better for people if it were done collectively. When people have the capacity for self-compassion, not only are they better equipped to handle life's challenges, but they also naturally become more empathetic.

They did not get this way of living or understanding from their parents or from their schooling. Everything is about achievement and why, for God's sake, not being better than others. Excelling in everything, like school, jobs, earnings, houses, cars, and other material things. This is what parents had to fight for in their lives. Of course, they want their children to have a better life, but is that the real purpose of life? The material world? I agree that we have to stand firm in this material world, but what is the meaning of it all if the spiritual meanings are lost?

Self-compassion is not about building yourself up and overcoming your failures, it is about accepting yourself as you are. It's about accepting your faults and understanding them. To some people, this sounds like making excuses for failure. It isn't. Self-care is about acceptance, not a distraction. Instead of saying to yourself, "I'm strong, I can do anything, I'm bulletproof," instead be realistic: "I have strengths and weaknesses. My weaknesses are... My strengths are..."

Kristin Neff, of the University of Texas, writes in her article Self-Compassion: An Alternative Conceptualization of a Healthy Attitude Toward Oneself:

"Self-compassion, then, involves being touched by and open to your own suffering, not avoiding it or detaching from it, generating a desire to relieve your suffering and healing yourself with kindness. Self-compassion also involves understanding your pain, shortcomings, and failures without judgment, so that your experience is seen as part of the larger human experience."

Self-compassion is a mindset. There is no one specific thing you can do, but first and foremost: be honest with yourself.

We all have that friend who tells us exactly how things are, despite the impact, it can have on our fragile ego. In fact, this is often something we look for in a friend. This is not a process of self-denial, but of self-evaluation. You have to be honest with yourself and how you feel, long before you can ever identify where those weaknesses we all have really are. This is important because until you know what those weaknesses are, you can never address them. As you become more aware of yourself, your feelings, your struggles, and your strengths - something amazing happen: you become more aware of those same strengths, weaknesses, and struggles in others.

When you hop through the world thinking you are bulletproof, you get the mindset that other people are weaker because they are not like you. There is no such thing as bulletproof in life. By realizing that, you put into perspective the playing field of how you see the people around you. It then becomes a matter of perception. Ultimately, remember: there is strength even in your weakness.

Most importantly, by addressing your feelings rather than detaching from them, you learn where you fit best in each situation. This is a combination of the two points mentioned above. For example: in a business environment, if you know that being authoritative makes you uncomfortable, you will be a better team leader than a manager. I call this the "good cop, bad cop" approach. I'm the carrot, he's the stick. I don't make myself out to be "too nice," I put myself in a situation where that perceived weakness becomes my strength.

Compassion is not something that is particularly instilled in our upbringing. We all have it, but through conditioning from many parameters like parents, school, friends, work, and other social things, we have lost it somewhere and become disconnected from it. And sometimes it is very easy to find it again. How can we feel it? Where is it in our body? Is it in our minds? It's certainly not in your mind, which is the department of your ego. So stay away from that if you want to discover your compassion for others. Of course, it comes from the heart. But how does it feel? Can we find it? Of course, we can.

A little story:

There was once a man in a small village behind a mountain. He lost his wife early in life and all he had left was his only son. The boy grew up and married a woman he loved. After the marriage, the young family moved into the family home with the father. Soon they had a son of their own and soon after another. They lived happily and in peace, but the house began to become too small for the family. The old man became ill. He could no longer bring wood for the fire or sell the fruits of the farmland in the markets. The couple had many expenses to support him. He was always around, doing nothing, and the young wife slowly began to hate him. After a few months, the young wife could no longer bear to live with the old man, clean for him, and feed him. She said to her husband, "Either he goes, or I go and take my boys with me!"

The son's heart grew heavy with the burden of choice. He lay restlessly in bed long after his wife had slept peacefully and deeply. Days passed and he could look neither his father nor his wife in the eye.

One morning he said to his older son and father, "Let's go together to gather some wood on the other side of the forest. I can't go alone. The wood on this side is wet and does not burn. Take your walking stick with you, father, or you won't get very far." The old man and the boy prepared themselves and the three of them set off along the path to the forest. At the door, the man kissed his wife and promised that his father would not return with them. They reached the end of the forest and sat down in a quiet place to eat something. The old father was so exhausted that he fell asleep within seconds.

"Get up, my son, we are going back now."

"Yes, father, I will wake grandfather."

"Don't wake him, let him sleep. We can get wood closer to home, we don't have to carry it from here."

"But will he find his way home? He will wonder where we went..."

"Your grandfather is an old man now, he doesn't need to go back with us. We can leave him here, he is no longer needed," the young man replied with a heavy heart and the image of his beautiful wife in his mind. Father and son had not even lost sight of the old man when the boy suddenly walked back. Before the father could say anything, the boy returned with his grandfather's walking stick.

"We don't need that anymore, son. Leave it with the old man."

"No, we don't need it now, father, but when you get old and we don't need you anymore, I don't want to have to carry you all the way here. I'll give you this walking stick so you can walk yourself to this side of the forest."

A tear fell from the man's eye. Then another. He took the walking stick from his son's hands and walked back to his father to wake him up. They walked slowly back home and when the man told his wife what had happened, they both agreed that the old man should stay with them. From this day on, the old man was honored, loved, and cherished until his time came to leave this world.

Compassion is not just seeing someone suffer and helping them or feeling sorry for them. It is about knowing that every creature, every person, and everything is you. In fact, if you have compassion, you can easily see that it is already happening to you. There is nothing that is not you. Every person is you. Maybe not now, but at another time, in another place. That is you again. Compassion means learning to love yourself no matter what. And we learn best by doing, don't we? When we regularly show compassion to others, we learn to love ourselves and the world a little more. I can't imagine a better way to change the world than by showing compassion to yourself in every form in which you are in the world. The sad you, the selfish you, the poor you, the angry you, the happy you, the beautiful you, the proud you, the lazy you, the good and the bad, the giving, loving, and attention-seeking you. Just as the father forever changed how his son viewed the elderly and the aged, you and I change the world a little each time we decide how to behave.

Is compassion something you want to teach others? Definitely do...

Every time you decide to be compassionate, you change the world a little bit. And you change yourself into a better person, and thus the world as well.

"Small drops of water make the mighty ocean."